چه شبی است!

چه لحظه های سبک و مهربان و لطیفی!

گویی در فضایی پر از شراب نفس می زنم.گویی در زیر باران نرم فرشتگان نشسته ام.می بارد و می بارد و هر لحظه بیشتر نیرو می گیرد.هر قطره اش فرشته ای است که از آسمان بر سرم فرود می آید.چه می دانم؟خداست که دارد یک ریز غزل می سراید؛غزل های عاشقانه ی مهربان و پرنوازش.هر قطره ی این باران کلمه ای از آن سرودهاست. 

"شهید دکتر علی شریعتی"

(کویر/280)